23/7 2026 (Het doel is meer kracht en vreugde – onafhankelijk van het uiteindelijke resultaat.)

Ken je dat? Een situatie waarbij er vanbinnen iets oplaait en je voelt dat er een grens is bereikt?

Een eenvoudig voorbeeld. Ik vertel een goede vriendin over de bewustzijnsniveaus van
begrenzen, wat ik geleerd heb in de serie De kunst van het begrenzen van Mordechaï en Frank.
In de avond stuurt ze me een berichtje: ‘Hetty, wat waren die 4 fasen van begrenzen?’
Ik denk, ja uuuh, en voel een grens.

Dit is het eerste en zeer belangrijke bewustzijnsniveau van begrenzen. Dit niveau wordt de strijd genoemd – het niveau van de slang. Het gevoel dat er iets niet klopt, voelbaar in je lichaam.
Het zet ons aan tot actie, tot begrenzen, tot nee zeggen. Maar als je alleen op dit niveau blijft wordt het heel hard werken en begrijp je eigenlijk het creatieve aardse spel niet. Dan blijf je een slachtoffer. En dat zijn we soms ook, maar het is maar één manier van kijken.

Ik ga in mezelf meteen naar het tweede niveau – het niveau van de poema: het tweede niveau vraagt analyse, onderzoek, wat gebeurt hier nu in feite? Hoe komt het dat deze situatie is
ontstaan? Zowel in jezelf als buiten je. Ook dit is een essentieel niveau. Waar raakt het aan?
Dit is dus ook het niveau van schaduwwerk – van het zien en helen van je kwetsbaarheden of ‘knoppen’’ waar op gedrukt kan worden. Een unieke kans dus in feite.
Ik zie dat het een eenvoudige vraag is van haar en ik er kennelijk niet van houd dat een ander vergeet wat ik zeg en me vraagt opnieuw uitleg te geven. Kennelijk wil ik graag gehoord worden. Ik kijk hiernaar zoals ik naar alle kwetsbaarheden kijk: zien, (even) doorleven, omarmen en
loslaten met behulp van de mantra: ik vergeef, ik vergeet, ik laat nu los.
In dit geval was dit voldoende.

Het derde niveau maakt het nog interessanter – het niveau van de kolibrie. Het niveau van de persoonlijke les. Hier geldt de vraag: wat kan ik aan deze situatie ontwikkelen? Welke groei kan ik hieruit halen? Vanuit het principe dat alles vóór ons gebeurt, dus in ons hoogste belang.
(Op het niveau van de strijd zie je dit niet – daar is het alleen maar irritant, niet kloppend,
onrechtvaardig, onmenselijk enzovoort). Maar bij dit niveau vraag je je af welke kwaliteit in
jezelf hierdoor wakker kan worden of krachtiger. Op die manier wordt de situatie een geschenk.
Meteen zie ik de humor van de situatie. En ik zie dat ik wil uitspreken wat het me doet, zodat het mij én de vriendschap kan bekrachtigen. Dus ik antwoord het berichtje met: ik bel je.

Het vierde niveau – van de adelaar – gaat voorbij aan de dualiteit, daarin is alles goed, alles precies zoals het moet zijn. Het niveau waarop we elkaar nodig hebben om aan te groeien.
Dit is een niveau van de nieuwe wereld waar we een bijdrage aan kunnen leveren door de
eerste drie niveaus te benutten. Dan is begrenzen inderdaad een vorm van liefde.

Het verrassende van het gesprek dat volgt is dat ik nu achteraf het gevoel heb dat we ook het vierde niveau hebben aangeraakt door er open met elkaar over te praten, te delen.
Ook zij ging volgens mij door alle niveaus heen. Bovendien voel ik me geïnspireerd om er een blog over te schrijven.

Laten we niet in de eerste niveaus blijven hangen. Dan geven we de ander en/of de situatie de schuld, zien we onszelf als slachtoffer en blijven we in boosheid, in strijd. Dan pluk je niet de vruchten van de situatie.

Deze niveaus zijn ook van toepassing bijvoorbeeld op het hebben van hoofdpijn, een
vertraagde trein, file, instanties die niet doen wat ze hebben beloofd, enzovoort. Ik zou zeggen benut dit weten en kijk waar jij het kunt toepassen. Veel vreugde en kracht gewenst.

Wil je meer weten over begrenzen? Mordechaï Krispijn en Frank Ruesink hebben er een super boek over geschreven.